Podobne artykuły

Nie żyje Paweł Kędzierski

2019.01.22 15:38 | © Stars.pl

Paweł Kędzierski był reżyserem filmów fabularnych. Urodził się 2 lipca 1946 roku.

Galeria Michał Woźniak/East news

Studiował polonistykę na Uniwersytecie Warszawskim, a następnie reżyserię na PWSFTviT w Łodzi, które ukończył w 1971 r.

Czytaj też: TRISTAN THOMPSON JEST WŚCIEKŁY NA KHLOE KARDASHIAN

Galeria Agnieszka K. Jurek/East News

Paweł Kędzierski w latach 70 rozpoczał współprace z Zespołem Filmowym „X” Andrzeja Wajdy. Wiekszość jego filmów powstała w Wytwórni Filmów Fabularnych i Dokumentalnych w Warszawie, z którą przez lata był związany.

W 1990 roku jako kontynuacje redakcji Polskiej Kroniki Filmowej i redakcji filmów dokumentalnych istniejących do 31 grudnia 1990 roku w strukturach Wytwórni Filmów Dokumentalnych i Fabularnych w Warszawie, był współzałożycielem Studia Filmowego „Kronika”.

Czytaj też: SCOTT DISICK OŚWIADCZY SIĘ SOFII RICHIE?

W 1981 roku otrzymał Nagrodę Główną na festiwalu w Oberhausen w Niemczech, za film dokumentalny „Dzień dziecka”. Jest to Film uważany za najważniejszy w karierze Pawła Kędzierskiego. Jest to przedstawienie jednego dnia życia, dwóch braci z warszawskiej rodziny inteligenckiej pokazane w ciągu 16 minut.

Paweł Kędzierski zmarł 21.01.2019 r, miał 72 lata.

Czytaj też: Luke Perry nie żyje.

Filmografia (culture.pl, Autor Jan Strękowski, styczeń 2004; aktualizacja filmografii: listopad 2016, styczeń 2019) Filmy dokumentalne: 1969 - Bezdroże (scenariusz i realizacja z Radosławem Piwowarskim). Film zrealizowany podczas studiów dla Telewizji Polskiej. Miechów pod Krakowem. Dokument inscenizowany.  

1970 - Puste krzesła (scenariusz i realizacja z Radosławem Piwowarskim). Film zrealizowany podczas studiów dla Telewizji Polskiej. O okupacyjnej wigilii artystów ukrywających się w podkrakowskich wsiach. Film został zatrzymany przez cenzurę ze względu na pokazywanie antykomunistycznego podziemia oraz partyzantów Narodowych Sił Zbrojnych. Jeden z zapisów wywiezionej nielegalnie za granicę przez cenzora Tomasza Strzyżewskiego "Czarnej księgi cenzury PRL" dotyczy właśnie zatrzymania tego filmu.

Czytaj też: Leonardo DiCaprio nie ma serca!

1971 - Zmiana (scenariusz i realizacja z Marcelem Łozińskim). Pierwsza część filmu, którego druga część nosi nazwę Widziane z dołu. Zrealizowany podczas studiów dla TVP, a zaliczony jako absolutorium. Dotyczy konfliktu w PGR między dyrektorem i pracownikami.

1971 - Widziane z dołu (scenariusz i realizacja z Marcelem Łozińskim). Druga część filmu o konflikcie dyrektora z pracownikami PGR (pierwsza to Zmiana). Zrealizowany podczas studiów dla TVP, a zaliczony jako absolutorium.

Czytaj też: HEFNER PRZEZ LATA KOLEKCJONOWAŁ SEKSTAŚMY GWIAZD!

1971 - Robotnicy '71 - nic o nas bez nas (scenariusz Krzysztof Kieślowski i Tomasz Zygadło, realizacja z Krzysztofem Kieślowskim, Tomaszem Zygadło, Wojciechem Wiszniewskim, Tadeuszem Walendowskim). Spojrzenie na robotników początku lat siedemdziesiątych. Próba uchwycenia ich świadomości, oczekiwań, określenia ich roli w społeczeństwie pod rządami nowej ekipy kierowanej przez Edwarda Gierka. Oryginalna wersja filmu nie została nigdy pokazana. Film w okrojonej i przemontowanej bez zgody autorów wersji zatytułowanej Gospodarze został pokazany w telewizji. Jeden z najgłośniejszych filmów młodego pokolenia reżyserów - dokumentalistów. Stanowił pierwowzór kolejnych głośnych syntez społecznych, jak Robotnicy '80 Andrzeja Chodakowskiego i Andrzeja Zajączkowskiego.

1973 - Happy End (scenariusz i realizacja z Marcelem Łozińskim). Zebranie partyjne, podczas którego ma miejsce czystka w stylu Marca'68, a które okazuje się psychodramą. Film choć nie został oficjalnie zatrzymany przez cenzurę, został pokazany jedynie na festiwalu filmów krótkometrażowych w Krakowie oraz w Dyskusyjnych Klubach Filmowych.

Czytaj też: JESSICA MERCEDES POKAZAŁA MAJTKI

1975 - Ogłoszenia drobne. Opowieść o życiu Polaka, od narodzin do śmierci pokazana poprzez prasowe anonse.

1976 - Wszyscy dla wszystkich. Popularny, znany z elementarza wiersz Juliana Tuwima staje się punktem wyjścia do pokazania ciągu zależności, w jakich żyją Polacy. Satyryczny obraz kraju, gdzie wszyscy narzekają na wszystkich. Miejsce akcji - zakład krawiecki.

Czytaj też: HAILEY BIEBER WYŚMIANA PRZEZ FANÓW

1977 - Białe tango. Skrótowo ukazana sytuacja kilku samotnych kobiet. Opowiadanie kończy knajpiany taniec: panie proszą panów.

1977 - Naprawdę na niby. Ciąg psychodram dziecięcych, które naśladują życie dorosłych od narodzin do śmierci. Film zrealizowany dla TVP.

Czytaj też: GODLEWSKA BRONI BIENIUKA

1978 - Autoportret. Film o miasteczku, zrealizowany zgodnie z sugestiami władz miasteczka, które chcą pokazywać tylko to, co jest na pokaz. Satyryczny obraz propagandy sukcesu.

1979 Rozkład pożycia. Cykl rozwodowych rozpraw sądowych zrealizowanych w sądzie warszawskim, jednak nie wiadomo kto z kim się rozwodzi, czyje związki się rozpadają. Uniwersalny obraz rozpadu związków między ludźmi.

Czytaj też: STAN LEE NIE ŻYJE

1981 - Dzień dziecka. Opis jednego dnia, od przebudzenia do zaśnięcia dwójki braci z warszawskiej rodziny inteligenckiej. Przedstawienie presji, jakiej poddawane są dzieci, przez otaczający świat dorosłych, rodzinę, szkołę, organizacje społeczne. (Nagrody: 1982 - MFFK Oberhausen, Nagroda Główna oraz wyróżnienie jury ewangelickiego; 1983 - Konfrontacje "Młodzi za i przed Kamerą" Białystok - wyróżnienie honorowe)

1983 - Biuro usług. Sylwetka artysty prowadzącego Biuro Usług Rozrywkowych i prezentującego specjalnie przygotowane programy okolicznościowe w różnych środowiskach, jak szkoły, szpitale, jednostki wojskowe. Sytuacja artysty, który jest zawsze do usług: śpiewa, tańczy, recytuje.

Czytaj też: Paweł Małaszyński miał wypadek

1985 - Dzień dziecka na wsi. Jeden dzień wiejskich dzieci z miejscowości Sorkwity. Otaczający świat, dom, kościół, szkoła, praca w gospodarstwie, ukazane z punktu widzenia dziecka.

1987 - Dzień jak rok. Rok życia wiejskiej rodziny z Mazur ukazany jako jeden dzień. Wiosna filmowana tylko rankiem, lato w południe, jesień wieczorem, a zima nocą. Uniwersalna opowieść o losie ludzkim, zwyczajnym przemijaniu. Bohaterowie komentują wydarzenia w formie piosenek.

Czytaj też: Na jaw wychodzą nowe fakty dotyczące ślubu Miley i Liama!

1988 - Dokąd. Film montażowy. Nieustający pochód pierwszomajowy. Zmieniają się przywódcy na trybunie, zmieniają pierwszomajowe hasła, a pochód idzie, aż do dnia, kiedy na jego drodze pojawią się ludzie niosący transparent Solidarności.  

1989 - Wybory 89 - koniec komunizmu. Reporterski obraz Polaków w chwili pierwszych wolnych wyborów w czerwcu 1989. Film pełnometrażowy.  

Czytaj też: Nie żyje najsłodszy pies świata!

1990 - Wybór Polski (scenariusz i realizacja z Andrzejem Piekutowskim). Pierwsze wolne wybory prezydenckie w Polsce. Obraz kraju w stanie politycznego wrzenia. Film pełnometrażowy. (Nagrody: 1990 - Nagroda Szefa Kinematografii w dziedzinie filmu pozafabularnego za reżyserię)

1990 - Cud nad Wisłą. Zrealizowany jako monotematyczny numer (33) Polskiej Kroniki Filmowej. Archiwalne materiały z wojny polsko-bolszewickiej 1920 i współczesny obraz miejsc związanych z tamtymi wydarzeniami.  

Czytaj też: Pogrzeb Prezydenta Gdańska odbędzie się w sobotę.

1990 - Marsz na Polskę. Zrealizowany jako monotematyczny numer (36/90) PKF. Rozbiór Polski po podpisaniu traktatu Ribbentrop-Mołotow. Armia radziecka i niemiecka wkraczają na polskie tereny. Spotkanie sojuszników.

1990 - Trzy grudnie. Zrealizowany jako monotematyczny numer (51/90) PKF. Wydarzenia grudniowe 1970, 1981 i te z 1990, kiedy na szczęście nic dramatycznego się nie wydarzyło.

Czytaj też: Nie żyje Cezary Mocka z „Sanatorium miłości”.

1991 - Dni dzieci. Zrealizowany jako monotematyczny numer (22/91) PKF. Sytuacja dzieci w nowej rzeczywistości. Dzieci chore, niepełnosprawne i te nadzwyczaj uzdolnione. Rozpiętość losów i warunków życia.

1991 - Przewodnik po Polsce. Zrealizowany jako monotematyczny numer PKF (44/91). Z udziałem Michała Ogórka wskazówki dla zagranicznego turysty, jak poruszać się w Polsce ogarniętej transformacją. Polskie paradoksy.

Czytaj też: GIGI HADID OPOWIADA O SWOJEJ CHOROBIE!

1991 - Uliczka WolnośĆ. Zrealizowany jako monotematyczny numer (51/91) Polskiej Kroniki Filmowej. Krótka opowieść o mieszkańcach ulicy Wolność na warszawskiej Woli. Uczniowie, sklepikarze, krawcowe, samotna matka, drukarz, właściciel hurtowni śmiesznych rzeczy. Ich stosunek do odzyskanej kilka lat wcześniej wolności. (Nagrody: 1992 - Ogólnopolski Festiwal Filmów Krótkometrażowych, Kraków - wyróżnienie)

1992 - Z Wilna. Zrealizowany jako monotematyczny numer (48/92) PKF. Zaduszki w Wilnie. Cmentarz na Rossie i Wielka Improwizacja Adama Mickiewiczaw wykonaniu Jerzego Treli w celi klasztoru Bazylianów.

Czytaj też: MICHAŁ WIŚNIEWSKI W... LOMBARDZIE

1992 - Był bal. Monotematyczny numer (52/92) PKF. Sylwestrowe bale w PRL. Od Bieruta do Gierka. Nauka nowych tańców w szkole tańca dziś.

1994 - Uniesieni szałem. Zrealizowany jako monotematyczny numer (21/94) PKF. Stulecie powstania słynnego obrazu Podkowińskiego Szał. Uroczystości z udziałem krakowskiego kabaretu Piwnica pod Baranami.

Czytaj też: NIE ŻYJE PAWEŁ ADAMOWICZ

1996 - Jaka Polska (scenariusz i realizacja z Andrzejem Piekutowskim). Wybory prezydenckie w 1995. Panorama społeczeństwa polskiego w chwili zmagań postkomuny z postsolidarnością. Film pełnometrażowy. (Nagrody: 1997 - Lubuskie Lato Filmowe, Łagów, nagroda specjalna dla filmu dokumentalnego)

1998 - Pan Tadeusz, czyli matecznik (scenariusz z Anną Górną i Lubomirem Zającem, reżyseria z Anną Górną). Film, korzystając z pretekstu organizowania przez muzeum w Radomiu wystawy mickiewiczowskiej w 200. rocznicę urodzin poety, pokazuje miejsca na Litwie, Białorusi i w Polsce, opowiada o ludziach i przedmiotach związanych z Panem Tadeuszem. Przeszłość przeplata się z teraźniejszością, przestają istnieć dzisiejsze granice państwowe, polscy aktorzy recytują poemat po polsku, litewscy uczniowie po litewsku, polscy uczniowie z Litwy po polsku.

Czytaj też: Paweł Pawlikowski po rozdaniu Oscarów

1999 - Cisza i ciemność. Film zrealizowany w Centrum Rzeźby Polskiej w Orońsku. Studium psychologiczne głuchych i zarazem niewidomych artystów amatorów, którzy rzeźbią w glinie. Czarno-białe zdjęcia, zbliżenia rąk, którymi bohaterowie filmu dokonują jakby ponownego dzieła stworzenia. Film o potrzebie sztuki w życiu ludzkim, konieczności wyrażenia siebie, pozostawienia śladu. (Nagrody: 1999 - Message to Man, St. Petersburg, Grand Prix; 4. Festival Internationale del Cortometraggio - MFF Krótkometrażowych, Siena, Premio Speciale della Giuria; 2000 - 8. Festival International de Curtas Metragens - MFF Krótkometrażowych - de Vila do Conde, Portugalia, Grand Premio Documentario)

2001 - Dar wolności (scenariusz i realizacja z Andrzejem Piekutowskim). Próba syntezy pierwszych dziesięciu lat transformacji. Co zrobiliśmy z podarowaną przez historię wolnością? Film pełnometrażowy.

2004 - Powstanie zwykłych ludzi (także scenariusz). Zebrane od cywilnych uczestników Powstania Warszawskiego relacje posłużyły do zbudowania wielowątkowej, pozbawionej patosu, filmowej opowieści o życiu codziennym powstańczej Warszawy. Od początkowej radości z wywalczonej na kilku ulicach wolności po rozpacz zniszczonego miasta. Są to losy mieszkańców zasypywanych piwnic i podwórek zamienionych w cmentarze. Nie byli żołnierzami, nie walczyli na barykadach, lecz są również bohaterami powstania. To żony, matki, bracia, rodziny powstańców. To ich gnano przed czołgami, wywożono do obozów i to ich zginęło najwięcej. Choć nie śpiewa się o nich piosenek i nie stawia im pomników. (Nagrody: 2005 - 45. Krakowski Festiwal Filmowy - Konkurs Krajowy, Kraków, nagroda Prezesa Telewizji Polskiej)

2006 - Teraz wtedy (także scenariusz; odcinek telewizyjnego cyklu "Powroty"). Co się stało z dwójką chłopców z filmu DZIEŃ DZIECKA z 1981? Wtedy mieli dziesięć i jedenaście lat, ze zdziwieniem przyglądali się absurdom otaczającego świata. Teraz są dorośli i ten świat interpretują. Jeden został artystą, a drugi rabinem. Każdy z nich wstąpił na swoją drogę życia i podąża w obranym kierunku. Z troską i zrozumieniem przyglądają się temu matka i ojciec. Każde z nich jest teraz osobno, lecz łączy ich miłość, więź rodzinna obecna od czasów dzieciństwa.

2007 - Film znaleziony w sieci. Znalezione w Internecie tzw. wideoblogi, nakręcone cyfrową kamerą obrazy, fragmenty rzeczywistości, strzępy sytuacji, subiektywne obserwacje zostały ułożone w ciąg, w coś w rodzaju filmu. Powstał w ten sposób oryginalny autoportret grupy młodych ludzi, szkic do obrazu pokolenia.  

2007 - Telewizyjny opis obyczajów. Serial telewizyjny wg pomysłu Włodzimierza Filipka, składający się z 12 odcinków po 15 minut. Cykl felietonów filmowych ukazujących przemiany, które zaszły w życiu codziennym w ciągu ostatnich lat i to co pozostało niezmienione.

2008 - My Cichociemni. głosy żyjących. Dokument fabularyzowany, pełnometrażowy. Jest to opowieść ocalonych żołnierzy, wygnańców z Polski, którzy różnymi drogami: przez Rumunię i Francję, a także przez Syberię i Kazachstan, Afrykę, z narażeniem życia dotarli do Wielkiej Brytanii, by stąd najkrótszą drogą, skacząc na spadochronie, z bronią w ręku, dostać się do Polski i wesprzeć Armię Krajową w jej walce o wolność ojczyzny. Dziś osiemdziesięciolatkowie potrafili zachować w sobie dawny patriotyzm dwudziestolatków. Ocalało ich niewielu i dopiero teraz sami o sobie mogą opowiedzieć całą prawdę. Oparte na wspomnieniach Stefana Bałuka, jednego z cichociemnych, który współpracował przy pisaniu scenariusza na temat tej elitarnej jednostki specjalnej z czasów II wojny światowej.

2011 - Zdarzyło się tylko w Polsce. Historia przemian, które zaistniały w polskim samorządzie terytorialnym po transformacji ustrojowej.O kluczowej dla decentralizacji władzy zmianie opowiadają ojcowie reformy samorządowej: Michał Kulesza, Jerzy Regulski i sędzia Jerzy Stępień. 

Filmy fabularne: 1975 - Na smyczy. Jedna z nowel, składających się na film CDN, zrealizowany z Radosławem Piwowarskim (nowela Piorun kulisty) i Zbigniewem Kamińskim (nowela Lekcja miłości). Ostatecznie wyświetlany tylko w 2 częściach, ponieważ nowela Piwowarskiego została odrzucona na kolaudacji z przyczyn pozaartystycznych. Studium psychologiczne samotnej młodej kobiety, która za wszelką cenę chce mieszkać w wielkim mieście. Film pokazywano w Dyskusyjnych Klubach Filmowych i kinach studyjnych. Film fabularny dyplomowy, wyprodukowany w Zespole X.

1976 - Trochę wielkiej miłości (na podstawie opowiadania Obraz Andrzeja Bitowa). Film z realizowanego przez różnych reżyserów telewizyjnego cyklu Sytuacje rodzinne. Spotkanie po latach dawnej miłości wyrywa bohaterów na chwilę z małżeńskiej rutyny i codzienności. Zabawna historia o nieskonsumowanej miłości z zaskakującym zakończeniem.

1976 - Zdjęcia próbne (scenariusz z Agnieszką Holland, Jerzym Domaradzkim i Feliksem Falkiem, reżyseria z Agnieszką Holland i Jerzym Domaradzkim). Film fabularny, jednorodny kompozycyjnie, choć składający się z trzech nowel (autorem drugiej z nich jest Paweł Kędzierski). Historia młodych ludzi, którzy biorą udział w filmowych zdjęciach próbnych. Ich postawy życiowe, oczekiwania, zawiedzione nadzieje na zrobienie kariery czy wielką miłość. W filmie wykorzystano autentyczne materiały ze zdjęć próbnych. (Nagrody: 1977 - Lubuskie Lato Filmowe, Łagów, nagroda ZSMP za wybitne walory ideowo-wychowawcze)

Etiudy filmowe: 1969 - Ktoś kiedyś powiedział

1969 - Późne wstawanie

1969 - Studium

Paweł Kędzierski współpracował przy realizacji filmu "Koło fortuny" Marcela Łozińskiego oraz sprawował opiekę artystyczną m.in. nad realizacją filmu Piotra Najsztuba "Żywioł Haręza" i Grzegorza Skurskiego "Klub pod bazarem".

Zrealizował także kilka teatrów telewizji, m.in. adaptację hiszpańskiego pisarza Pio Baroja "Zjawa". Jest autorem i reżyserem sztuki dla dzieci "Nitonisio" - premiera w 1992 w Teatrze w Grudziądzu.

W ramach cyklu Pierwszy dokument sprawował także opiekę artystyczną podczas realizacji filmów debiutantów "Gośka gola!" (2007) Joanny Kramarczyk i "Tak trzeba żyć" (2007) Pawła Sobczyka.

Komentarze (1)

Dodajesz komentarze jako gość, aby odpowiadać i oceniać komentarze innych osób zaloguj się

Top Tygodnia

Wybrane dla ciebie